วันนี้หมอเห็นกระทู้หนึ่งในเว็บไซต์พันทิบ ถามคำถามว่า “เด็กที่เลี้ยงแบบไม่ต้องทำอะไรเลยนอกจากเรียน โตขึ้นจะเป็นอย่างไร” การเรียนและคะแนนสอบอาจจะสำคัญ คะแนนที่ดีทำให้เราประสบความสำเร็จ ได้มีอาชีพที่ตั้งใจ
แต่จริงๆแล้วการใช้ชีวิตของคนคนหนึ่ง ต้องมีคุณสมบัติอีกมากมายที่จำเป็น ที่บางครั้งการเรียนในห้องเรียนไม่ได้สอนมีเด็กหลายคนที่เรียนเก่งแต่ไม่มีความสุข เพราะขาดทักษะชีวิตเด็กที่เรียนเก่งที่สุดอาจจะแก้โจทย์เลขที่ยากที่สุดในโลกได้ แต่กลับจัดการกับปัญหาง่ายๆ บางอย่างในชีวิตไม่ได้
มีเด็กวัยรุ่นคนหนึ่ง เขาสอบชิงทุนรัฐบาลไปเรียนต่อต่างประเทศ เรียนเก่งมาก แต่ในที่สุดต้องกลับประเทศไทยก่อนเวลาอันควร เพราะเข้ากับเพื่อนไม่ได้ ที่ผ่านมาเด็กคนนี้ใช้ชีวิตอยู่กับการเรียนอย่างเดียว ไม่มีเพื่อนสนิท เคร่งเครียดกับการเรียนที่ต้องแข่งขันกับนักเรียนคนอื่นๆ “ผมเคยคิดว่า ไม่มีเพื่อนก็ได้ เพราะเวลากลับบ้านก็มีพ่อแม่ที่รักผม โดยเฉพาะเวลาที่ผมทำคะแนนได้ดี พ่อแม่จะดีใจมาก ผมคิดแต่ว่าจะเรียนให้ได้ที่ 1” “เด็กดีก็ต้องเรียนเก่ง พ่อแม่ผมบอกอย่างนั้นตั้งแต่จำได้ ถ้าเรียนเก่ง เราก็จะชนะทุกคน โตขึ้นก็มีงานดีๆ มีเงินมากๆ ก็จะมีความสุข ผมไม่เคยต้องทำอะไรเอง แม่บอกว่าให้ตั้งใจเรียนไม่ต้องสนใจเรื่องอื่น” เด็กไม่เคยต้องทำงานบ้านหรือช่วยพ่อแม่ทำอะไร และแม้กระทั่งเรื่องส่วนตัวที่ควรรับผิดชอบดูแล อย่างเช่น ถอดถุงเท้าแล้วต้องเอาไปใส่ตะกร้า ก็ไม่เคยต้องเสียเวลาทำเอง มีคนทำให้ทั้งหมดจนเมื่อต้องไปเรียนต่อต่างประเทศ ใช้ชีวิตร่วมกับเพื่อนในหอพักเดียวกัน ไม่มีพ่อแม่มาดูแลและทำอะไรให้เหมือนที่ผ่านมา ทำเอาไปไม่เป็น พอต้องไปใช้ชีวิตด้วยตัวเอง อยู่กับเพื่อนๆ มีความจำเป็นต้องช่วยเหลือตัวเอง บางครั้งอาจจะต้องทำงานส่วนรวม จึงติดขัดไปหมด กลายเป็นความเครียดจากการปรับตัวในการใช้ชีวิต และโดยเฉพาะอย่างยิ่งปัญหาการเข้าสังคมกับเพื่อนๆที่นั่น สุดท้ายเด็กมีอาการวิตกกังวลและซึมเศร้า เด็กที่เรียนอย่างเดียว โตขึ้นเมื่อถึงเวลาที่ต้องทำอะไรเอง กลายเป็นเรื่องใหญ่เพราะเคยมีแต่คนทำให้มาตลอดและเมื่อต้องอยู่ในสังคมที่ต้องเรียนหนักและแข่งขันกัน สิ่งหนึ่งที่ตามมา ก็คือ การนึกถึงตัวเอง เห็นแก่ตัว และความมีน้ำใจกับคนรอบข้างลดน้อยลง อยู่ร่วมกับคนอื่นไม่เป็น ขาดการเชื่อมโยงกับคนรอบข้าง ซึ่งการอยู่ร่วมกับผู้อื่นไม่สามารถเรียนรู้ได้จากตำราเรียน แต่ต้องเกิดจากการใช้ชีวิตร่วมกับคนรอบข้าง ผ่านปฏิสัมพันธ์ระหว่างกัน ไม่เพียงแต่พ่อแม่ แต่รวมถึงเพื่อนและคนร่วมสังคมเดียวกันด้วย
เรียนเก่งก็จริง แต่ขาดทักษะชีวิต
เรียนเก่งก็จริง แต่ไม่มีสังคม
เรียนเก่งก็จริง แต่เห็นแก่ตัว
เรียนเก่งก็จริง แต่ไม่มีความสุข
เพราะชีวิตคนเรา ไม่ได้มีแต่การเรียน การให้เด็กได้เรียนและ ได้ใช้ชีวิตแบบเด็กๆธรรมดาจึงมีความสำคัญ สำหรับการใช้ชีวิตต่อไปเมื่อเติบโตขึ้น
#หมอมินบานเย็น
ขอบคุณข้อมูลจาก เพจเข็นเด็กขึ้นภูเขา
